Klasztor Paulinów pod wezwaniem Trójcy Świętej na Łące oraz parafia i szpital w Mochowie-Paulinach na Górnym Śląsku

Książka przedstawia (w ujęciu mikrohistorycznym) burzliwą historię jedynego na śląskiej ziemi klasztoru paulinów, który został założony zaledwie kilka lat po znanym klasztorze na Jasnej Górze w Częstochowie, również przez księcia Władysława II Opolczyka, i dziś jest jego filią. Publikacja ma układ chronologiczno-problemowy; została podzielona na pięć części rozwoju klasztoru odzwierciedlających gospodarcze i społeczne fazy historyczne rozwoju wiejskiego Górnego Śląska. W pierwszej części opisano fundację klasztoru i ustanowienie przez klasztor późnośredniowiecznego zarządu ziemskiego. Część druga dotyczy tzw. „refeudalizacji”, czyli ustanawiania pańszczyzny przez klasztor na Łące po jego ponownym powstaniu w XVI w. aż do kulminacji działań w okresie kontrreformacji i ustanowienia ostoi dla Matki Boskiej Częstochowskiej w 1655 r. W części trzeciej zbadano „klasyczny system dworski” obowiązujący po wojnie trzydziestoletniej, czyli warunki wewnętrzne klasztoru i jego wsi aż do kasaty klasztoru w 1810 r., skupiając się zarówno na klasztorze i jego konwentach, jak i na warunkach społecznych we wsiach klasztornych. Część czwarta przedstawia zmiany, które nastąpiły w czasach pruskich, jak uciska klasztoru, jego sekularyzację, a także zniesienie stosunków dworskich do połowy XIX wieku. W piątej części przeanalizowano rozwój instytucji następczych klasztoru paulinów na Łące, parafii i szpitala w „Mochowie-Paulinach” w najnowszych dziejach i z uwzględnieniem zmiany przynależności państwowej tych obszarów.